ၿမိဳ႔ႏွစ္ၿမိဳ႕

ၿမိဳ႔ႀကီးတစ္ၿမိဳ႔၏ အဝင္၀နား ခရီးသြားတစ္ေယာက္ ဆုိက္ေရာက္လာသည္။
ၿမိဳ႔ထဲမဝင္မီ လမ္းေဘးမွာ ထုိင္ေနသည္႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ကုိ သူေမးသည္။
“ဒီၿမိဳ႔ကလူေတြ ဘယ္လုိစိတ္သေဘာထားမ်ဳိးရွိၾကသလဲဗ်”
အမ်ဳိးသမီးက ျပန္ေမးသည္။
“ရွင္ထြက္လာခဲ့တဲ့ၿမိဳ႔က လူေတြေကာ ဘယ္လုိသေဘာမ်ဳိး ရွိၾကသလဲ”
“ဆုိးပါ့ဗ်ာ၊ အင္မတန္ယုတ္မာေကာက္က်စ္တဲ့လူေတြ၊
လုံး၀ယုံၾကည္လို႔မရတဲ့လူေတြ၊
ေကာင္းကြက္ဆုိလုိ႔ တစ္စက္ကေလးမွ မရွိတဲ့လူေတြ”
သူက မဲ့မဲ့ရြဲ႕ရြဲ႕ ျပန္ေျဖသည္။
“အင္း၊ ဒီၿမိဳ႕ထဲကလူေတြလဲ အဲဒီပုံစံအတုိင္းပဲရွင္၊ ေတြ႔ရအုံးမွာပါ”
အမ်ဳိးသမီးက ဆုိလုိက္သည္။

မ်ားမၾကာမီပင္ ေနာက္ခရီးသည္တစ္ေယာက္ ၿမိဳ႕နားေရာက္လာျပန္ကာ
အမ်ဳိးသမီးအား ၿမိဳ႕ထဲကလူေတြအေၾကာင္းေမးျပန္သည္။
သည္အခါ အမ်ဳိးသမီးကလည္း ပထမခရီးသည္တုန္းကအတုိင္း
သူလာခဲ့သည့္ၿမိဳ႕က လူေတြအေၾကာင္း ျပန္လွန္ေမးခြန္းထုတ္ျပန္သည္။
“အင္မတန္ စိတ္သေဘာထားေကာင္းၾကပါတယ္ဗ်ာ၊
ရုိးသားတယ္၊ အလုပ္ႀကဳိးစားတယ္၊ သူမတူေအာင္လဲ ရက္ေရာၾကပါတယ္၊
ကၽြန္ေတာ္အဲဒီက ထြက္လာရတာ စိတ္မေကာင္းဘူး”
ဒုတိယခရီးသည္က လႈိက္လွဲေသာေလသံျဖင့္ ဆုိေလသည္။

သည္အခါ ပညာရွိအမ်ဳိးသမီး အေျဖေပးလုိက္သည္။
“ေရွ႕ကၿမိဳ႔ထဲမွာလဲ အဲဒီလုိလူမ်ဳိးေတြပဲ ရွင္ထပ္ေတြ႔ရမွာပါ” ဟူ၍။

A tale of two cities
ေဖျမင့္၊ ႏွလုံးသားအာဟာရ (၂) မွ